Opis: Ulryk jest synem Matki Ziemi oraz młodszym bratem Taala i Rhyi. Jest bogiem szczególnie ceniącym sobie indywidualne wartości każdego z wyznawców. Jako Pan Zimy poddaje każdego z nich próbie przetrwania w zimnych ziemiach północy. W roli Lorda Wilków symbolizuje niestrudzonego myśliwego, który oddziela słabe od silnego. Ulryk jest zwykle czczony przez tych, którzy cenią sobie takie wartości jak odwaga, nieustępliwość i oddanie sprawie, oraz lubują się w szaleństwie bitwy. Zwykle modlą się do niego żołnierze tuz przed bitwą, szampierze czy gladiatorzy. Pod jego opiekę oddają się również rolnicy szukając w nim ochrony przed srogą zimą.
Ulryk przedstawiany jest jako potężnej budowy barbarzyńca ubrany podobnie do tych którzy zasiedlili ziemie imperium kilka stuleci temu. Na plecach nosi szaro-srebrną skórę wilka, a w rękach ma olbrzymi topór bojowy zwany Blitzbeil.
Symbole: Wyznawcy Ulryka identyfikują się z następującymi symbolami; Biały Wilk (wataha złożona z samych białych wilków zamieszkuje świątynię Ulryka w Middenheim), wielki, dwuręczny topór, zamkowy mur, oraz góra pokryta śniegiem. Emblematami często są wisiorki z głową wilka wykonane z brązu, lub pektorały z symbolami wilka. Jakiekolwiek inne symbole są zbędne, bo ich czyny mówią same za siebie.
Świątynie: Główną siedzibą kultu Ulryka jest Middenheim, zwanym też Miastem Białego Wilka. To tam sprawuje władzę główny kapłan zwany Ar-Ulryk (to imie zostało zaczerpnięte z języka wymarłego już plemienia Teutonów i znaczy "wybraniec Ulryka"). Mniejsze świątynie znajdują się w każdym miescie w Kislevie, Norsce oraz Imperium. Pomniejsze świątynie są prowadzone przez wysokich kapłanów zwanych Frei-Ulryk czyli doradcami Ulryka.
Świątynie Ulryka zwykle są budowane z kamienia, ale stare świątynie w Norsce mogą być drewniane. Zwykle są stawiane na planie kwadratu z placem po środku. W środku płonie Wieczny Ogień podsycany przez kapłanów lub świątynnych najmitów. Nad bramą wejściową zawsze jest rzeźbiona w kamieniu głowa wilka a cała świątynia wygląda z zewnątrz jak twierdza. Wewnątrz niema zbyt wiele dekoracji, a jeśli już jakieś się znajdą, to przedstawiają zimowe sceny batalistyczne.
Przyjaciele i wrogowie: Ulrykowcy sa silnie związani z wyznawcami Taala i Rhyi, oraz przyjaźnie nastawieni do kultu Manann'a. Z rezerwą odnoszą się do bogów starych ras, uważając, że ich czas już przeminął (ale darzą wielką estymą krasnoludzkich bogów wojny i walki; Morngrima, Grimnira i Throrina). Ograniczonym szacunkiem darzą kult Myrmidi za to, że ogranicza wojownika jakimiś bzdurnymi zakazami i nie pozwala mu się w pełni oddać walce. Chłodne stosunki łączą wyznawców Ulryka z kultem Sigmara, a wyznawców Ranalda uważają za bandę tchórzy.
Wyznawcy Ulryka są zaprzysięgłymi wrogami wszelkich przejawów Chaosu, a zwłaszcza Khorne'a.
Święta: Ulryk ma trzy główne święta: Jesienne zrównanie dnia z nocą (Mittherbst), środek zimy (Mondstille) i wiosenna równonoc (Mitterfruhl). Wyznaczają one początek, środek i koniec zimy. Zwykle są obchodzone z wielką pompą i paradami na cześć boga.
Sol
bóg słońca, najwyższy w panteonie, syn boga stwórcy Chaosu i bogini morza, mąż i brat bogini księżyca Lunae, czczony pod postacią złotego smoka lub wilka. Bóg ten uznawany był za protoplastę dynastii królewskiej oraz stwórcę i opiekuna ludu inkaskiego, w swiecie ludzi jak i zwierzat. Wiadomo tylko, ze potepiał on ludzi i uwazal ich za niegodnych pomocy bozej.
Przydomki:
- Alford/Alfadhir - Ojciec Bogów, Wszechojciec
- Atrir - Jeździec
- Walfadr - Ojciec Poległych
- Weratyr - Pan mężów
- Bilejgr - Chytrooki
- Blindi – Ślepy
- Balejgr - Płonącooki, Fałszywie patrzący
- Glapswidir - Szybki w podstępie
- Oski - Dawca życzeń
- Hnikarr - Ognisty
- Widurr - Niszczyciel
Lunae
Matka Księżyc, zwana również Złotą Matką) - bogini księżyca, córka boga stwórcy Chaosu i bogini morza, siostra i małżonka najwyższego w inkaskim panteonie boga słońca Sola, czczona jako dysk księżycowy z kobiecą twarzą, srebrna wilczyca, piekna kobieta o bialych wlosach oraz srebrzysta smoczyca.
Lunae kochala ludzi, byla im dozgonnie oddana az do dnia kiedy niemalze uniknela smierci. Odeszla od ludzi jednak nigdy nie przestala ich kochac, przemieniona w srebrna wilczyce odwiedzala ich i jak matka nauczyla zycia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz